ANASTASH

001

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ

«Ουδείς τών άνδρών εκείνων τών κεκλημένων γεύσεταί μου του δείπνου»

Σήμερα, Κυριακή των Αγίων Προπατόρων, τιμούμε τη μνήμη των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης. Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα ακούσαμε την παραβολή του Μεγάλου Δείπνου: Ένας άνθρωπος παρέθεσε «δείπνον μέγα», μεγάλο βραδινό συμπόσιο, καί κάλεσε πολλούς.

Την ώρα του Δείπνου έστειλε τον δούλο του στους καλεσμένους για την τελική πρόσκληση, εκείνοι όμως αρνήθηκαν προβάλλοντας διάφορες δικαιολογίες.

Ο οικοδεσπότης οργίστηκε και διέταξε τον δούλο του αρχικά μεν να οδηγήσει στο Δείπνο τους φτωχούς και αναπήρους της πόλεως, κατόπιν δε τους αστέγους που έμεναν έξω από αυτήν. Διότι, κατέληξε ο οικοδεσπότης, κανείς από εκείνους τους προσκεκλημένους δεν θα γευτεί τό Δείπνο μου.

Τό Μέγα Δείπνο συμβολίζει τη Βασιλεία των Ουρανών. Ας δούμε λοιπόν σήμερα ποιες αρετές πρέπει να έχουμε για να αξιωθούμε της Βασιλείας των Ουρανών.

Έμπρακτος πόθος για την Βασιλεία

Οι προσκεκλημένοι αρνήθηκαν την πρόσκληση στο Δείπνο λόγω άλλων ασχολιών. Ο ένας είπε ότι είχε ανάγκη να πάει να δει το χωράφι που μόλις είχε αγοράσει, ο άλλος ότι ήθελε να δοκιμάσει στο όργωμα τα πέντε ζευγάρια βόδια που επίσης μόλις είχε αγοράσει, και ο τρίτος είπε ότι παντρεύτηκε.

Δεν ήταν εφάμαρτες οι απασχολήσεις τους -τις προτίμησαν όμως από το Δείπνο. Απορροφήθηκαν από τις εγκόσμιες ασχολίες και τις οικογενειακές ανέσεις και φροντίδες τους. Έδωσαν την καρδιά τους στα επίγεια και όχι στα ουράνια αγαθά, και γι’ αυτό αποκλείσθηκαν από το Δείπνο της Βασιλείας.

Επομένως για να συμμετάσχουμε στο Δείπνο, πρέπει να το θέλουμε -όχι όμως απλώς να το θέλουμε -διότι και εκείνοι οι προσκεκλημένοι πιθανόν να το ήθελαν, αλλά τελικά τους κέρδισαν άλλα- πρέπει να το ποθούμε ολόψυχα, να λαχταρά η καρδιά μας, να ζούμε αυτό που λέμε στο Σύμβολο της Πίστεως: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».

Αλλά για να είναι ειλικρινής ο πόθος μας αυτός, θα πρέπει να είναι έμπρακτος. Στη ζωή μας και στην καρδιά μας να δώσουμε την πρώτη θέση στο Χριστό- να απαρνηθούμε ό,τι μας χωρίζει από Εκείνον, και περισσότερο από όλα να μας ενδιαφέρει πως θα ευαρεστήσουμε στον Κύριο. Κάθε πράξη, λόγος, σκέψη μας να υπηρετεί το όνειρό μας, τη συμμετοχή μας στο Μεγάλο Δείπνο. Τότε θα είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε τα πάντα για τον Χριστό, και όχι τον Χριστό για οτιδήποτε άλλο.

Ταπεινοφροσύνη

Ό Κύριος δίδαξε τήν Παραβολή κατά τη διάρκεια ενός γεύματος στο σπίτι ενός Φαρισαίου άρχοντα. Οι ακροατές Του ήταν Φαρισαίοι καί νομοδιδάσκαλοι (βλ. Λουκ. ιδ' 1-15). Αυτοί θεωρούσαν ότι ήταν άξιοι της Βασιλείας του Θεού καθώς ήταν Ιουδαίοι, φυσικοί απόγονοι του πατριάρχη Αβραάμ, αλλά και βαθείς γνώστες και πιστοί τηρητές του Μωσαϊκού Νόμου. Μάλιστα περιφρονούσαν τους ανθρώπους του λαού για τη θρησκευτική τους άγνοια καί πολύ περισσότερο τους εθνικούς, δηλαδή τους μη Ιουδαίους, καί τούς θεωρούσαν αποκλεισμένους από τη Βασιλεία.

Ο Κύριος λοιπόν στην Παραβολή παρουσιάζει αυτές τις τρεις τάξεις ανθρώπων κατά την αλαζονική αντίληψη των Φαρισαίων: τους προσκεκλημένους, που είναι οι άρχοντες του Ισραήλ -τους φτωχούς της πόλεως, που είναι οι απλοί Ιουδαίοι -τους άστεγους που έμεναν έξω από την πόλη, που είναι οι εθνικοί.

Οι πρώτοι αποκλείσθηκαν, ενώ οι υπόλοιποι έλαβαν μέρος. Γιατί αποκλείσθηκαν;

Διότι περιφρόνησαν τήν κλήση του Θεού, η οποία τους έγινε δια του Κυρίου Ιησού Χριστού -διότι δεν ταπεινώθηκαν απέναντί Του, δεν δέχθηκαν το κήρυγμά Του, δεν πίστεψαν σ’ Εκείνον.

Δηλαδή τελικά αποκλείονται από τη Βασιλεία του Θεού όσοι θεωρούν τον εαυτό τους επίσημο προσκεκλημένο, εκλεκτό του Θεού -ενώ αξιώνονται της Βασιλείας των Ουρανών «οι πτωχοί τω πνεύματι», οι ταπεινοί. Αυτοί συναισθάνονται την αμαρτωλότητά τους, την αναξιότητά τους να παραστούν στο Μέγα Δείπνο, καί γι’ αυτό «αναγκάζονται εισελθείν». Η ταπεινοφροσύνη ελκύει τη Χάρι του Θεού. Η ταπεινοφροσύνη εισάγει στη Βασιλεία του Θεού.

Σέ λίγες ημέρες θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα, την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού, την οποία τόσο πόθησαν οι δίκαιοι Προπάτορες. Να την γιορτάσουμε κι εμείς με παρόμοια διάθεση, με ιερό πόθο και βαθιά ταπείνωση.

Να μην ξεχαστούμε με τα ψώνια, τις επισκέψεις και τις άλλες εργασίες, αλλά στις ημέρες που απομένουν, να ετοιμάσουμε την ψυχή μας. Να ανταποκριθούμε στη θεία κένωση και συγκατάβαση με την απόφαση να ζήσουμε με βαθύτερη υπακοή στο Σωτήρα του κόσμου, που γεννιέται στη Βηθλεέμ. Να εξομολογηθούμε, να προσευχηθούμε περισσότερο, να μελετήσουμε σχετικά, να εμβαθύνουμε στο μεγάλο μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως. Να ετοιμαστούμε για να κοινωνήσουμε. Έτσι, θα ζήσουμε τήν πνευματική χαρά της Εορτής και θα εξέλθουμε από το άγιο Δωδεκαήμερο γεμάτοι ψυχικά, ανανεωμένοι, πνευματικότεροι.

«Ο ΣΩΤΗΡ»

http://aktines.blogspot.gr/

footer 01


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ