Πόσο ἀγώνα καὶ ὑπομονὴ ἔκανε αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος! Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος τὸν πρόσεξε ἰδιαιτέρως καὶ πρόσταξε νὰ γίνει τὸ θαῦμα: Σήκω ἐπάνω, τοῦ εἶπε, «ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει»! Κι ἀμέσως ὁ παράλυτος σηκώθηκε ὑγιής, πῆρε τὸ κρεβάτι του κι ἄρχισε νὰ περπατᾶ!
Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ ὅτι ὁ Θεάνθρωπος μέσα ἀπ’ τὸ πλῆθος τῶν ἀσθενῶν τῆς Βηθεσδᾶ ξεχώρισε ἐκεῖνον τὸν παράλυτο. Ὁ Κύριος ὡς παντεπόπτης γνωρίζει τὸν κόπο, τὸν πόνο καὶ τὶς δυσκολίες τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ἀφουγκράζεται τὶς ἀνησυχίες μας καὶ παρακολουθεῖ μὲ ἐνδιαφέρον καὶ ἀγάπη τὸν ἀγώνα μας. Καὶ ὅποια δοκιμασία ἐπιτρέπει, τὴν ἐπιτρέπει γιὰ τὴν ψυχική μας ὠφέλεια. Διότι, ὅπως εἶπε στὴ συνέχεια καὶ στὸν παράλυτο, πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ τὴν ὑγεία τοῦ σώματος εἶναι ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς.
Ὅταν ἡ ὑγεία βλάπτει...
Ὁ πρώην παράλυτος περπατοῦσε πλέον ὑγιὴς κρατώντας στὰ χέρια τὸ κρεβάτι του. Ἐπειδὴ ὅμως ἦταν ἡμέρα Σαββάτου, διαμαρτυρήθηκαν κάποιοι Ἰουδαῖοι τάχα γιὰ παράβαση τοῦ νόμου τῆς ἀργίας. Ὡστόσο ὁ πρώην παράλυτος τοὺς ἀπάντησε ἀφοπλιστικά: Ἐκεῖνος ποὺ μὲ θεράπευσε, Ἐκεῖνος μοῦ εἶπε νὰ σηκώσω τὸ κρεβάτι μου καὶ νὰ φύγω. Καὶ ποιὸς εἶναι αὐτός; τὸν ρώτησαν. Τί νὰ τοὺς ἀπαντήσει;... Πραγματικὰ δὲν ἤξερε νὰ τοὺς πεῖ ποιὸς εἶναι, διότι ὁ Ἰησοῦς εἶχε ἐξαφανιστεῖ μέσα στὸν ὄχλο, πρὶν προλάβει νὰ Τὸν γνωρίσει καλά.
Ὅμως κάποια μέρα ποὺ βρισκόταν μέσα στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ Ναοῦ, τὸν βρῆκε ὁ Κύριος καὶ τοῦ εἶπε: «ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε»· κοίταξε, τώρα εἶσαι πλέον ὑγιής. Πρόσεξε λοιπὸν ἀπὸ ᾽δῶ καὶ πέρα νὰ μὴν ἁμαρτάνεις πιά, γιὰ νὰ μὴν πάθεις τίποτε χειρότερο.
Κι ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ἀφοῦ ἄκουσε προσεκτικὰ τὴ συμβουλὴ τοῦ Κυρίου, πῆγε στὴ συνέχεια καὶ συνάντησε τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς ἀνήγγειλε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι Αὐτὸς ποὺ τὸν θεράπευσε. Εἶναι πραγματικὰ ἀξιοπρόσεκτη ἡ συμβουλὴ τοῦ Κυρίου στὸν ἄνθρωπο τὸν ὁποῖο εἶχε θεραπεύσει: «μηκέτι ἁμάρτανε». Πρόσεξε! τοῦ εἶπε. Πρόσεξε νὰ μὴν ἁμαρτάνεις πλέον, διότι εἶδες τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας. Φαίνεται ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ δοκιμασία τοῦ παραλύτου ἦταν συνέπεια τῆς προηγούμενης ἁμαρτωλῆς ζωῆς του.
Καὶ πράγματι, συμβαίνει μερικὲς φορὲς νὰ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς κάποια ἀσθένεια ἢ κάποια ἄλλη θλίψη, προκειμένου νὰ μετανοήσουμε. Γιὰ νὰ μᾶς γλυτώσει ὁ πανάγαθος Θεὸς ἀπὸ τὴν αἰώνια καταδίκη, μᾶς προειδοποιεῖ μὲ κάποιες δοκιμασίες καὶ μᾶς καλεῖ σὲ μετάνοια καὶ διόρθωση. Μᾶς στερεῖ προσωρινὰ τὴν ὑγεία τοῦ σώματος, γιὰ νὰ βροῦμε τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς!
Αὐτό, βέβαια, δὲν σημαίνει ὅτι κάθε δοκιμασία εἶναι συνέπεια προσωπικῶν μας ἁμαρτιῶν. Διότι καὶ οἱ Ἅγιοι δοκιμάζονται γιὰ νὰ ἐξαγιασθοῦν ἀκόμη περισσότερο. Ὡστόσο εἶναι ὠφέλιμο πάντοτε νὰ καλλιεργοῦμε τὸ πνεῦμα τῆς μετανοίας.
Τὸ πιὸ σημαντικὸ δὲν εἶναι νὰ ἔχουμε τὴν ὑγεία τοῦ σώματος ἀλλὰ τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς. Ἂς καθαρίζουμε λοιπὸν τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς ἁμαρτίας, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό, τὴν πηγὴ τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς καὶ εὐτυχίας.
«Ο ΣΩΤΗΡ»