Γ΄ Κυριακή των Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως) ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Ἑβρ. δ´ 14, ε´ 6, ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Μᾶρκ. η´ 34, θ´ 1
Εμφανίσεις: 2060
Οι δικοί μας ιερείς
Το αποστολικό μας ανάγνωσμα, μιλώντας για τον Μέγα Αρχιερέα, κάνει λόγο στη συνέχεια και για τους Ιουδαίους αρχιερείς, που πρόσφεραν δώρα και θυσίες για τη συγχώρηση των αμαρτιών του λαού. Σημειώνει λοιπόν ο θεόπνευστος Απόστολος ότι καθένας που έχει λάβει το χάρισμα της ιερωσύνης, επειδή ακριβώς κι αυτός ως άνθρωπος έχει αδυναμίες κι ελαττώματα, εύκολα μπορεί να δείχνει συμπάθεια και ανοχή σ’ όσους αμαρτάνουν από άγνοια και πλάνη, και να είναι μετριοπαθής στις κρίσεις του απέναντί τους: «μετριοπαθείν δυνάμενος τοις αγνοούσι και πλανωμένοις, επεί και αυτός περίκειται ασθένειαν».
Είναι πολύ σημαντική η παρατήρηση αυτή του αγίου Αποστόλου και μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε πόσο φιλάνθρωπος είναι ο Θεός, ο Οποίος, όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο ιερός Χρυσόστομος, δεν κατέβασε αγγέλους από τον ουρανό για να γίνουν διδάσκαλοι και ιερείς των ανθρώπων, αλλά όρισε κάποιους από τους κοινούς θνητούς να αναλάβουν αυτό το έργο, ώστε η συναίσθηση της αδυναμίας τους να τους συγκρατεί από αυστηρές επιτιμήσεις- «χαλινός γένηται τη του λέγοντος γλύπτη» (PG 50, 654).
Ας μην αφήνουμε λοιπόν τον φόβο ή την ντροπή να μας κρατάει μακριά από την ιερά Εξομολόγηση. Ας πλησιάζουμε τον Πνευματικό έχοντας τη βεβαιότητα ότι θα μας κατανοήσει και θα μας περιβάλει με πολλή αγάπη, διότι κι αυτός είναι άνθρωπος και γνωρίζει τι σημαίνει αμαρτία και πτώση. Και το σπουδαιότερο, με τη χάρη των ιερών Μυστηρίων που επιτελεί, μπορεί να μας οδηγήσει στην ανόρθωση και τη σωτηρία.
Η υψηλή κλήση
Η αρχή της ιουδαϊκής ιερωσύνης δεν ήταν ανθρώπινη επινόηση. Ο Θεός κάλεσε στην αρχιερωσύνη τον Ααρών. Ο Ίδιος λοιπόν καλεί και τώρα τον ενανθρωπήσαντα Υιό Του στην αληθινή αρχιερωσύνη. Αυτό όμως ισχύει και για καθένα ο οποίος γίνεται ιερέας: «Ουχ εαυτώ τις λαμβάνει την τιμήν, αλλά καλούμενος υπό του Θεού»· κανείς δέν πρέπει να παίρνει από μόνος του την υψηλή τιμή της ιερωσύνης, αλλά να τη δέχεται, όταν καλείται από τον Θεό.
Τό έργο του ιερέως δεν είναι ένα κοινό επάγγελμα που λύνει το βιοποριστικό πρόβλημα, ούτε μία θέση που προσφέρει κοινωνική καταξίωση η ευκαιρία για προσωπική προβολή και ανάδειξη. Η ιερωσύνη είναι μυστήριο που προϋποθέτει καθαρότητα ψυχής και διάθεση πλήρους υποταγής στο θέλημα του Θεού. Είναι διακονία που απαιτεί ταπείνωση και αγάπη προς όλους. Είναι σταυρός που συνεπάγεται κόπο, θυσία και αυταπάρνηση. Παράλληλα, όμως, είναι η γέφυρα που ενώνει τον ουρανό με τη γη· η ελπίδα και η απαντοχή ενός κόσμου που αναζητεί στήριγμα. Είναι πλούτος χάριτος και ευλογίας γι’ αυτόν που δέχεται την κλήση, για την οικογένειά του, την κοινωνία, τον κόσμο όλο!
Επειδή η εβδομάδα αυτή έχει οριστεί από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας μας να είναι αφιερωμένη στις ιερατικές κλήσεις, ας προσευχόμαστε και τώρα και πάντοτε θερμά στον άγιο Θεό να αναδεικνύει νέους ιερείς, που θα στέκονται δίπλα στον κάθε άνθρωπο με πίστη και υπομονή και θα φανερώνουν σε κάθε στιγμή τη Βασιλεία του Θεού ως ζωντανή πραγματικότητα και αιώνια προοπτική.
«Ο ΣΩΤΗΡ»