Κυριακή Α΄ Νηστειών (Ορθοδοξίας)
Εμφανίσεις: 1944
Έχουμε ανάγκη υπομονής
Ωστόσο δέν είναι εύκολος ο δρόμος του μαρτυρίου. Συνηθίσαμε να βλέπουμε τους αγίους Μάρτυρες ως στεφανωμένους νικητές, να τους εορτάζουμε και να τους τιμούμε με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια και ίσως παραθεωρούμε το γεγονός ότι όλοι αυτοί οι πανένδοξοι στρατιώτες του Χριστού αξιώθηκαν να λάβουν τό στεφάνι της δόξας, διότι έδειξαν υποδειγματική υπομονή στα ποικίλα μαρτύρια που αντιμετώπισαν.
Κι εμείς, όπως προτρέπει ο άγιος Απόστολος, «δι’ υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα»· ας τρέχουμε με υπομονή τον αγώνα που προβάλλει μπροστά μας. Πράγματι, έχουμε ανάγκη από πολλή υπομονή για να καταπολεμούμε τα πάθη μας, να αντιστεκόμαστε στις προκλήσεις του κόσμου, αλλά και για να αντιμετωπίζουμε τις περιφρονήσεις, τις αδικίες, τις θλίψεις και κάθε είδος πειρασμών. Και την υπομονή αυτή θα την αντλούμε «αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν», δηλαδή με το να στρέφουμε το βλέμμα προς τον Αρχηγό και θεμελιωτή της πίστεώς μας, τον αγωνοθέτη και δικαιοκρίτη Κύριο Ιησού.
Τέτοια αξιοθαύμαστη υπομονή έδειξαν και οι άγιοι Σαράντα Μάρτυρες. Νέοι στρατιώτες ήταν, αλλά δεν υπέκυψαν στις δελεαστικές προτάσεις των ειδωλολατρών. Όταν τους έριξαν γυμνούς στην παγωμένη λίμνη της Σεβαστείας, έλεγαν μεταξύ τους με θέρμη ψυχής: «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος»· ο χειμώνας είναι τσουχτερός, αλλά γλυκύς ο Παράδεισος. Και συνέχιζαν ενθαρρύνοντας ο ένας τον άλλον: «Το πάγωμα είναι οδυνηρό, αλλά γλυκιά η ανάπαυση κοντά στον Θεό. Ας κάνουμε λίγη υπομονή, και θα μας ζεστάνει η αγκαλιά του πατριάρχου Αβραάμ. Με μια νύχτα ας αγοράσουμε την αιωνιότητα» (PG 31, 517).
Ο σκοπός των θλίψεων
Ποιος ο λόγος όμως να υποφέρουμε; Γιατί επιτρέπει ο Θεός να βασανίζονται οι Μάρτυρες; Γιατί αφήνει τις θλίψεις και τις δοκιμασίες να ταλαιπωρούν τους πιστούς μαθητές Του;
Στο δύσκολο αυτό και βασανιστικό ερώτημα ο θείος Απόστολος Παύλος απαντά με ένα απλό συλλογισμό: Όπως ο πατέρας οφείλει να συμβουλεύει, να επιπλήττει ή και μερικές φορές να τιμωρεί τα παιδιά του, πάντοτε με κίνητρο την αγάπη και την ωφέλειά τους, έτσι κι ο Ουράνιος Πατέρας μας επιτρέπει ορισμένες θλίψεις και δοκιμασίες στη ζωή μας, εφόσον Εκείνος γνωρίζει ότι αυτές μπορούν να αποβούν «επί το συμφέρον, εις το μεταλαβείν της αγιότητος αυτού». Δηλαδή, ό,τι επιτρέπει, το επιτρέπει ασφαλώς για το συμφέρον μας, για να γίνουμε μέτοχοι της αγιότητας και μακαριότητάς Του.
Ας έχουμε λοιπόν ακλόνητη εμπιστοσύνη στην πάνσοφη Πρόνοιά Του κι ας κάνουμε υπομονή στις θλίψεις που αντιμετωπίζουμε, μιμούμενοι, κατά το δυνατόν, την υπομονή των αγίων ένδοξων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων και όλων των Μαρτύρων, ώστε κι εμείς να λάβουμε πλούσια χάρη, αγιασμό και το αμαράντινο στεφάνι της δόξας στη Βασιλεία των Ουρανών.
«Ο ΣΩΤΗΡ»