Κυριακή Β΄ Νηστειών (Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά)
Εμφανίσεις: 2158
Τότε ὁ Ἰησοῦς ἀφοῦ εἶδε τὴν πίστη ποὺ εἶχαν, καὶ ὁ παράλυτος καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ἔφεραν, στράφηκε πρὸς τὸν ἄρρωστο καὶ τοῦ εἶπε: «τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»· παιδί μου, σοῦ ἔχουν συγχωρηθεῖ οἱ ἁμαρτίες σου.
Ἀνέλπιστη δωρεὰ γιὰ τὸν «παραλυτικό»! Πρὶν ἀπὸ τὴ σωματική του ὑγεία, ἀποκτᾶ τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς, τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν του! Πραγματικά, τὸ ἄξιζε αὐτὸ τὸ δῶρο ὄχι μόνο γιὰ τὴν προσωπική του πίστη ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν πίστη ποὺ ἔδειξαν οἱ καλοὶ φίλοι του. Χωρὶς αὐτοὺς δὲν θὰ εἶχε γίνει τὸ θαῦμα. Ἂν δὲν τὸ πίστευαν ὅλοι μαζί, δὲν θὰ προχωροῦσαν σὲ τέτοιο τόλμημα.
Δὲν ἦταν λοιπὸν δυνατὸν ὁ πανάγαθος Κύριος νὰ ἀδιαφορήσει μπροστὰ στὴ θερμὴ πίστη αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, ποὺ δὲν ζητοῦσαν τὸ θαῦμα γιὰ τὸν ἑαυτὸ τους ἀλλὰ γιὰ τὸν ἀσθενὴ ἀδελφό τους. Πάντοτε ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς ἀκούει τὶς προσευχὲς ποὺ προσφέρονται ἀπὸ κοινοῦ μὲ πίστη καὶ ἀγάπη. Διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς βεβαίωσε ὅτι, ἐὰν δύο ἢ τρεῖς συμφωνήσουν νὰ ζητήσουν κάτι στὴν προσευχή τους, θὰ τοὺς τὸ δώσει ὁ οὐράνιος Πατέρας (Ματθ. ιη΄ [18] 19). Πόσα θαύματα γίνονται, ὅταν ἑνώνουμε τὴν προσευχή μας μὲ αὐτὴν τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας μας, τῶν φίλων καὶ ἀδελφῶν μας γιὰ κάποιους ποὺ ἔχουν κάποια δυσκολία... Ἡ πίστη δὲν εἶναι ἀτομικὸ κατόρθωμα ἀλλὰ ἐκκλησιαστικὸ γεγονός. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι σημαντικὸ νὰ ζητᾶμε τὶς προσευχὲς τῶν ἀδελφῶν μας, ἀλλὰ κι ἐμεῖς νὰ προσευχόμαστε γι’ αὐτοὺς μὲ θερμὴ πίστη καὶ εἰλικρινὴ ἀγάπη. Καὶ τότε νὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θὰ βλέπουμε πολλὰ θαύματα.
Πνευματικὴ τύφλωση
Ὡστόσο, γιὰ νὰ βλέπουμε τὰ θαύματα τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ ἔχουμε καὶ καθαρὰ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. Διότι καὶ τότε, ὅταν ὁ Χριστὸς εἶπε στὸν «παραλυτικὸ» ὅτι συγχωρήθηκαν οἱ ἁμαρτίες του, κάποιοι ἀπὸ τοὺς Γραμματεῖς ἀντέδρασαν μέσα τους: Γιατί ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς μιλάει ἔτσι καὶ ξεστομίζει βλασφημίες; σκέφτηκαν. Ποιὸς ἄλλος μπορεῖ νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες παρὰ μόνο ἕνας, ὁ Θεός; συλλογίζονταν.
Ὡστόσο ὁ παντογνώστης Κύριος ποὺ ἀντιλήφθηκε τί σκέφτονταν, τοὺς εἶπε: Γιατί δέχεστε καὶ κυκλοφορεῖτε τέτοιους λογισμοὺς μέσα στὶς καρδιές σας; Τί εἶναι εὐκολότερο, νὰ πῶ στὸν «παραλυτικό», εἶναι συγχωρημένες οἱ ἁμαρτίες σου, ἢ νὰ τοῦ πῶ, σήκω καὶ πάρε στὸν ὦμο σου τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα; Ἐσεῖς θεωρεῖτε δυσκολότερο αὐτὸ τὸ τελευταῖο. Γιὰ νὰ μάθετε λοιπὸν ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρεῖ πάνω στὴ γῆ ἁμαρτίες -γυρίζει καὶ λέει στὸν παράλυτο:
- Σὲ σένα μιλῶ. «Ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου»· σήκω, πάρε στὸν ὦμο τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου.
Κι ἐκεῖνος σηκώθηκε ἀμέσως, πῆρε τὸ κρεβάτι του καὶ μπροστὰ σ’ ὅλους, ποὺ τὸν κοιτοῦσαν κατάπληκτοι, βγῆκε ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνο. Καὶ ὅσοι τὸν εἶδαν δόξασαν τὸν Θεὸ λέγοντας: Ποτὲ μέχρι τώρα δὲν εἴδαμε κάτι τέτοιο, ἕνας παράλυτος μὲ μία προσταγὴ νὰ σηκώνεται ἀμέσως ὑγιὴς καὶ νὰ περπατᾶ.
Οἱ ἄνθρωποι δόξασαν τὸν Θεό, διότι κατάλαβαν ὅτι ἕνα τέτοιο γεγονὸς μόνο μὲ θεϊκὴ δύναμη μπορεῖ νὰ πραγματοποιηθεῖ. Ἔτσι εἶναι. Οἱ ἁπλοὶ καὶ καλοδιάθετοι ἄνθρωποι εὔκολα διακρίνουν τὴν ἀλήθεια. Βλέπουν τὰ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ ὅλη τὴν καρδιά τους δοξάζουν τὸ ὄνομά Του. Αὐτοὶ γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια καὶ χαίρονται γι’ αὐτήν. Διότι ἡ ἀλήθεια δὲν κοιτάει μόρφωση καὶ πτυχία.
Ἀποκαλύπτεται στὶς καθαρὲς καρδιές. Ἐκεῖ ὅπου βασιλεύει ἡ ἁπλότητα καὶ ἡ ταπείνωση. Ὅσοι ἔχουν αὐτὲς τὶς ἀρετὲς μποροῦν καὶ βλέπουν καὶ δοξάζουν τὸν Θεὸ γιὰ τὰ θαυμαστὰ ἔργα Του.
«Ο ΣΩΤΗΡ»