Δ΄ Κυριακή των Νηστειών ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Εβρ. στ´ 13-30, ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Μάρκ. θ´ 17-31

 

Kyriaki_D_Nistion

 

Η ΑΔΙΑΨΕΥΣΤΗ ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ

Οι υποσχέσεις του Θεού

Ο Θεός τηρεί τις υποσχέσεις Του! Αυτό ακριβώς το­νίζει ο θεόπνευστος Απόστολος στη σημερινή αποστολική περικοπή, και για τον λόγο αυτό φέρνει ως παράδειγμα τις θεϊκές επαγγελίες προς τον δίκαιο Αβραάμ: «Τω Αβραάμ επαγγειλάμενος ο Θεός... ώμοσε καθ’ εαυτού, λέγων -η μην ευλογών ευλογήσω σε και πληθύνων πληθυνώσε»- όταν έδωσε ο Θεός τις υποσχέσεις στον Αβραάμ, ορκίστηκε ότι θα τις πραγματοποιήσει και είπε: Σου υπόσχομαι αληθινά ότι θα σε ευλογήσω πολύ πλούσια και θα πληθύνω πάρα πολύ τους απογόνους σου.

Δεν ήταν αυτή η μοναδική υπόσχεση που έλαβε ο Αβραάμ από τον Θεό. Του υποσχέθηκε πρώτα ότι θα γινόταν κτήμα του η γη Χαναάν, έπειτα ότι οι απόγονοί του θα πολλαπλασιάζονταν σαν τα άστρα του ουρανού και σαν την άμμο της θαλάσσης και, τέλος, ότι επρόκειτο να αποκτήσει παιδί, κι ας ήταν σε προ­χωρημένη ηλικία κι αυτός κι η σύζυγος του η Σάρρα. Και πραγματοποιήθηκαν όλες αυτές οι επαγγελί­ες του Θεού, διότι είναι απολύτως αδύνατο να πει ψέ­ματα ο Θεός «αδύνατον ψεύσασθαι Θεόν».

Αν λοιπόν στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης αποδεικνύεται ο Κύριος πιστός στις υποσχέσεις Του, πολύ περισσότερο τώρα, που μας φανέρωσε την άπειρη συγκατάβαση και την άμετρη αγάπη Του με την ενανθρώπηση και τη σταυρική Του θυσία και απέδειξε τη δύναμή Του με την Ανάστασή Του, έχουμε την απόλυτη βεβαιότητα ότι θα τηρή­σει τον λόγο Του. Θα είναι πάντοτε μαζί μας, σύμφωνα με την αδιάψευστη υπόσχεσή Του, και θα μας περιβάλλει με το έλεος και την αγάπη Του, για να μας οδηγήσει με ασφάλεια στην αιώνια Βασιλεία Του, όπου θα απολαύσουμε τα αγαθά που έχει υποσχεθεί για όλους τους πι­στούς δούλους Του.

Ο κατάλληλος δέκτης

Πράγματι, ο πανάγαθος Θεός μας δια­βεβαιώνει με τον έγκυρο λόγο Του ότι θα μας χαρίσει ό,τι μας χρειάζεται στη ζωή μας εδώ στη γη και πολύ περισσότερο θα μας καταστήσει κληρονόμους Του στη Βασιλεία των Ουρανών. Για να πραγμα­τοποιηθούν όμως αυτές οι εκπληκτικές επαγγελίες, δεν αρκεί μόνο η αξιοπιστία του Θεού. Αυτή είναι δεδομένη. Εκείνο που χρειάζεται επιπλέον είναι η αποδοχή του ανθρώπου. Ο δίκαιος πατριάρχης Αβραάμ προβάλλεται ως το πλέον αξιομίμητο παράδειγμα, διότι «μακροθυμήσας επέτυχε της επαγγελίας». Περίμενε με υπομονή πολλά χρόνια, κι έτσι πέτυ­χε την εκπλήρωση της ευλογίας που του υποσχέθηκε ο Θεός ως προς το σημείο που αναφερόταν στην επίγεια ζωή. Απέ­κτησε δηλαδή από τη Σάρρα παιδί, από το οποίο πληθύνθηκαν οι απόγονοι του πατριάρχη κι έγιναν μεγάλο έθνος.

Στη σύγχρονη εποχή, όταν όλα προω­θούν τη νοοτροπία του να αποκτάς ό,τι επιθυμείς εύκολα και γρήγορα, οπωσ­δήποτε δεν δημιουργείται ο κατάλληλος χώρος στην ψυχή μας για να μαθητεύσει στην πίστη, την υπομονή και την εγκαρτέρηση. Κι όμως! Είναι τόσο απαραίτητες αυτές οι αρετές στην πνευματική ζωή! Ας διδαχθούμε από τον Αβραάμ κι ας μάθουμε να προχωρούμε στη ζωή χωρίς βιασύ­νη αλλά με την πεποίθηση ότι κάθε κα­τάκτηση κορυφής θέλει αγώνα και πολλή υπομονή.

Άγκυρα, ελπίδος

Είναι άλήθεια ότι η ελπίδα δίνει νόημα στη ζωή. Πολύ περισσότερο η ελπίδα η οποία στηρίζεται στη χριστιανική πίστη αποτελεί βάση και θεμέλιο της ζωής. Αυτή την ελπίδα, λέει ο θείος Απόστολος, «ως άγκυραν έχομεν της ψυχής ασφαλή τε και βεβαίαν»· τήν έχουμε σαν άγκυρα της ψυχής σταθερή και αμετακίνητη, που μας ασφαλίζει από τους πνευματικούς κινδύ­νους. Η ελπίδα του πιστού χριστιανού δεν είναι κάτι θεωρητικό και αόριστο. Έχει ως αρραγές θεμέλιο το πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού και ως προοπτική αιώνια τη Βασιλεία των Ουρανών. Εκεί «όπου πρό­δρομος υπέρ ημών εισήλθεν Ιησούς, κατά την τάξιν Μελχισεδέκ αρχιερεύς γενόμενος εις τον αιώνα»· εκεί, στον ουρανό, ως πρό­δρομος μπήκε ο Ιησούς πριν από μας και για χάρη μας, για να μας ανοίξει τον δρό­μο και για να μας ετοιμάσει τόπο. Και έτσι αναδείχθηκε Αρχιερέας όχι προσωρινός αλλά αιώνιος, σύμφωνα με τη νέα ιερα­τική τάξη που προτύπωσε ο Μελχισεδέκ.

Ήταν κλειστός για τους ανθρώπους ο δρόμος προς τον ουρανό. Τον είχε φρά­ξει η αμαρτία. Κι έγινε άνθρωπος ο Κύρι­ος και, αφού ολοκλήρωσε το απολυτρωτι- κό Του έργο, ως εκπρόσωπος δικός μας εισήλθε στον ουρανό για να Τον ακολουθήσουμε κι εμείς. Λοιπόν, δεν είμαστε πλέ­ον αιχμάλωτοι στη γη! Ο πόνος, οι πειρα­σμοί, οι αδικίες, ακόμη και ο φόβος του θα­νάτου, δεν έχουν πια δύναμη ακατανίκητη. Δεν μας τρομάζουν! Έχουμε τον αιώ­νιο Αρχιερέα μας, τον παντοδύναμο ενανθρωπήσαντα Υιό του Θεού, που συνέτριψε τον διάβολο, νίκησε τον θάνατο και μας χάρισε ζωή και αφθαρσία. Σ’ Αυτόν στηρί­ζουμε την ελπίδα μας!

«Ο ΣΩΤΗΡ»


http://aktines.blogspot.gr/

Εκτύπωση