Εκτύπωση

Psihi

Η ΨΥΧΗ μας! ’Άπειρη ή άξια της. Αιώνιο το μέλλον της. Γι’ αυτήν την αθάνατη ψυχή μας, την πνοή του Θεού, πού μας ξεχωρίζει από όλη την άλλη υλική δημιουργία, ήρθε ό Χριστός στον κόσμο. Ήλθε και πρόσφερε την σταυρική Του θυσία, για να λυτρώσει την ψυχή μας, από τη δουλεία της αμαρτίας και την εξουσία του Πονηρού. Και θα ερχόταν, έστω και αν επρόκειτο να σώσει και μία μόνο ψυχή. Τόσο ανυπολόγιστη είναι ή άξια της. «Ήγοράσθητε τιμής» (Α΄ Κορινθ. στ΄ 20). «Έλυτρώθητε... τιμίω αίματι» (Α΄ Πέτρ. α΄ 18-19) διακηρύττουν οι δυο κορυφαίοι Απόστολοι, Παύλος και Πέτρος. Είσαστε εξαγορασμένοι με το τίμιο αίμα του Σωτήρος Χριστού. Αδυνατεί να συλλάβει ή ανθρώπινη σκέψη το μέγεθος της αγάπης του Θεού, αφού, για την σωτηρία της ψυχής του, «τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστευων εις αυτόν μη αποληται, αλλ’ εχει ζωήν αιώνιον» (Ιωάν. γ΄ 16).

Γι’ αυτήν, λοιπόν, την ψυχή, τη δική μας ψυχή, ή Εκκλησία αυτή την εβδομάδα βάζει στα χείλη μας ένα «έκ βαθέων» άναστεναγμό: «Ψυχή μου, ψυχή μου, άνάστα τι καθεύδεις;» Ή κραυγή αυτή προέρχεται από τον Μεγάλο Κανόνα πού μάς δίνει υπέροχα πνευματικά συνθήματα για τη Μ. Τεσσαρακοστή και είναι ή ηχώ και ό αντίλαλος των λόγων της Αγίας Γραφής: «ώρα ήμάς ήδη έξ υπνου έγερθήναι» (Ρωμ. ιγ΄ 11). Ύπνος! Κάτι το φυσικό και απαραίτητο για το σώμα, μα κάτι επικίνδυνο και ολέθριο για την ψυχή. Ψυχή μου, δεν είναι νοητό, δεν μπορείς, δεν πρέπει να κοιμάσαι.

Ό ύπνος της ψυχής είναι ό ύπνος της ραθυμίας, λέει ό υμνογράφος του Μ. Κανόνος. Αμέλεια για προσευχή και επικοινωνία με τον Θεό. Ραθυμία στη σκέψη. Αμέλεια στις θυρίδες, δηλαδή στις αισθήσεις και μάλιστα στα μάτια, από όπου εισέρχεται ό εχθρός. Ραθυμία και αμέλεια «του άκούσαι λόγον Θεού». Κάποτε ή ψυχή λαχταροϋσε τον θείο λόγο. Κάποτε «ηδολέσχει εν τοις δικαιώμασι» του Κυρίου. Τώρα όμως με την ραθυμία «ο νόμος ησθένησεν, αργεί το Εύαγγέλιον, Γραφή δε πάσα, έν σοι παρημέληται. Προφήται ητόνισαν και πας δικαίου λόγος αί τραυματίαι σου, ώ ψυχή, έπληθύνθησαν, ούκ όντος ιατρού του ύγιούντος σε».

Μια τέτοια αμέλεια εξαρθρώνει την ψυχή, αποχαυνώνει το πνεύμα και το σώμα. Παραλύει και αχρηστεύει τις πνευματικές δυνάμεις. Αναιμική και άτονη ή ηθική ζωή. Και καταλήγει σ’ αυτό πού πάλι σημειώνει ό ιερός υμνωδός: « Ο νους τετραυμάτισται, το σώμα μεμαλάκισται (άποχαυνώθηκε από την μαλθακότητα), νοσεί το πνεύμα, ο λόγος ησθένισεν, ο βίος νενέκρωται». Και ύστερα άκολουθεί ο θερισμός, η θλιβερή συγκομιδή, η πνευματική ξεραΐλα. «Τη δρεπάνη εθέρισας τους στάχυας της αμελείας». Να ή συγκομιδή. Τα στάχυα της άμελείας πού δεν είναι άλλα από την αμαρτία και τον θάνατο. «Ψυχή μου, ψυχή μου, άνάστα, τί καθεύδεις; Το τέλος έγγίζει». Αύτός είναι ό μεγάλος λόγος για τον όποιο πρέπει να ξυπνήσεις, να εγερθείς. Κάθε ώρα, κάθε στιγμή που περνάει σε φέρνουν πιο κοντά στο τέρμα:«Το τέλος έγγίζει». Μην καθυστερείς. Μην αναβάλλεις: «Ύπνον άπώθου (απώθησε, διώξε), ψυχή, της δεινής ραθυμίας, και προθύμως γρηγόρει, προς τάς θείας έντολάς. Έγγίζει ό Νυμφίος, λαμπαδηφόρος σπεύσον αυτώ προϋπαντήσαι». Και όχι μόνον«ανάστα». Αλλά και «ανάνηψον». Να γίνει μέσα σου το ξύπνημα. Να ακουσθεί καλά το σάλπισμα στα βάθη της ψυχής σου. Να αφανισθεί η ραθυμία, «ίνα φείσηταί σου Χριστός ό Θεός, ο πανταχού παρών και τά πάντα πληρών».

Κύριε, ιδού στέκομαι μπροστά Σου. Ακουσέ με, Κύριε Ιησού: «Εξαγγέλλω σοι, Σωτήρ, τάς αμαρτίας ας ειργασάμην, και τάς της ψυχής και του σώματός μου πληγάς, ας μή ένδον μιαιοφόνοι λογισμοί ληστρικώς έναπέθηκαν». Και πάλι σε ικετεύω. Ακουσέ με, μίλησέ μου, πρόσταξέ με. Ας γίνει και σε μένα αύτό πού ο ψαλμωδός Σου είπε: «Εβόησα εν όλη καρδία μου προς τον οικτίρμονα Θεόν, και επήκουσέ μου, εξ Άδου κατωτάτου, και ανήγαγεν εκ φθοράς την ζωήν μου».

Περιοδικό «ΖΩΗ»