Η ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΕΩΣ ΠΕΝΤΕ ΕΤΩΝ

DiapedagogisiΠρωτ. Αθανασίου Πολ. Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Από τη στιγμή που έρχεται ένας νέος άνθρωπος στον κόσμο αρχίζουν οι θυσίες των γονέων και ειδικά της μητέρας. Ήδη κατά τους πόνους της γέννας, δημιουργείται μια σχέση αγάπης και απόλυτης εμπιστοσύνης ανάμεσα στη μητέρα και το μωρό. Τους πόνους διαδέχεται μια ανείπωτη χαρά και ευτυχία, γι’ αυτό ο γιατρός εναποθέτει πάνω στο στήθος της μητέρας το νεογέννητο για να νοιώσει και αυτό την ασφάλεια μέσα στο νέο κόσμο που έρχεται.

Η επιστήμη δέχεται το πόσο σημαντικός είναι ο μητρικός θηλασμός τόσο για τη σωματική, όσο και για την ψυχική υγεία του παιδιού. Η μητέρα κατά τον θηλασμό μπορεί να προσεύχεται με την ευχή του Ιησού «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς» ή να τραγουδά στο παιδί όλα αυτά τα παιδικά τραγούδια και νανουρίσματα που σώζει η παράδοση κάθε τόπου.

«Έλα ύπνε πάρε μου το, πάνε και σιργιάνα μου το,

κοιμήσου με την Παναγιά και με τον Άγιο Γιάννη,

με τον αφέντη το Χριστό κι όπου πονείς να γιάνει!»

(Νανούρισμα Μικράς Ασίας και Λέσβου).

Σημαντικό για την σωστή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών είναι το να διαβάζονται από ιερέα οι ευχές της πρώτης ημέρας μετά τη γέννα, στις σαράντα ημέρες στην εκκλησία και κυρίως να βαπτίζεται το παιδί όσο πιο σύντομα γίνεται, αν είναι δυνατόν μέσα στους πρώτους τρεις μήνες της ζωής του. Έτσι, όπως εμβολιάζουμε το παιδί για τις σωματικές ασθένειες το εμβολιάζουμε και για τις ψυχικές. Μετά το Βάπτισμα με την συνεχή Θεία Κοινωνία κάθε Κυριακή δεν αφήνουμε κανένα περιθώριο στα κακά πνεύματα να ταράσσουν την ψυχή των παιδιών μας.

Δεν θα χρειαζόταν να γράψουμε τίποτα απολύτως για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας αν όλοι οι γονείς κάθε Κυριακή άφηναν τις δουλειές τους και αφιέρωναν το χρόνο τους στην επαφή με το Θεό και στην οικογένειά τους. Μετά τον πρωινό εκκλησιασμό όλα μαζί τα μέλη της οικογένειας, γονείς και παιδιά , μπορούν να πάνε μια μικρή εκδρομή, να παίξουν οι γονείς με τα παιδιά τους, να φάνε όλοι μαζί δημιουργώντας έτσι άρρηκτους δεσμούς μεταξύ τους.

Όταν τα παιδιά γίνουν τριών χρονών μπορούμε να τα οδηγήσουμε και στον πνευματικό της οικογένειας. Εκείνος με απλές ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη και τους βίους των αγίων θα δημιουργήσει σχέσεις φιλίας και εμπιστοσύνης με τα μικρά παιδιά τα οποία, όταν μεγαλώσουν, χωρίς ντροπή θα μπορούν να εναποθέσουν πάνω του τα σοβαρά τους προβλήματα.

Συχνά τα παιδιά έως πέντε χρονών ζηλεύουν τα αδέλφια τους ή λένε άσχημες λέξεις. Η λύση και για τις δύο αυτές περιπτώσεις είναι η αδιαφορία των γονέων. Εάν χρειαστεί να τιμωρήσουμε το παιδί μας είναι καλύτερα να του στερήσουμε κάτι που αγαπά, όπως η τηλεόραση, παρά να το χτυπήσουμε.

Αυτό που πρέπει να πετύχουμε σ’ αυτή την μικρή ηλικία των παιδιών μας είναι η απόχτηση της αρετής της υπακοής. Υπακοή σε ορισμένους νόμους του σπιτιού ή των ομαδικών παιχνιδιών αλλά κυρίως στους νόμους του Θεού. Γι' αυτό τον σκοπό κατάλληλες είναι οι ιστορίες του Αδάμ και της Εύας αλλά και του Νώε. Εφαρμόζουμε τους πνευματικούς νόμους, όχι γιατί θα τιμωρηθούμε, αλλά γιατί θα ζημιώσουμε την ψυχή μας και θα λυπήσουμε Αυτόν που έδωσε το αίμα του για μας.

Το σημαντικότερο λάθος που γίνεται κατά την διαπαιδαγώγηση των παιδιών είναι ο ένας γονέας να τιμωρεί το παιδί και ο άλλος να το παίρνει αγκαλιά και να το δικαιώνει. Ακόμη και τα τρίτα πρόσωπα, οι γιαγιάδες οι παππούδες οφείλουν να μην κάνουν όλα τα χατίρια στα μικρά παιδιά γιατί έτσι γίνονται όπως λέμε κακομαθημένα. Το παιδί ακόμη και από αυτή την μικρή ηλικία πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις.


Εκτύπωση   Email